over ons
Nick Mol
Nick Mol
" Alles begon als jonge knaap op vakantie bij mijn familie landbouwers in Heuvelland. Een tijd om te ravotten en tijdens het drukke zomerseizoen ook een handje te helpen met de aardbeienpluk. Op de akkers vonden we altijd wel de sporen van het verleden terug: koperen obuskoppen, kogels, loden shrapnelkogels, flesjes een afgebroken roestige bajonet,... Vanaf toen was mijn interesse gewekt in "de Grote Oorlog”. Vaak op sommige meters van elkaar vonden we Duitse en Engelse lege kogelhulzen. In mijn fantasie beleefde ik wat er toen moest gebeurd zijn. Voor mij een avontuur maar helaas toen ( nu 100 jaar geleden) bittere werkelijkheid.



Eind jaren negentig volgde ik lessen fotografie. Tijdens één van die 5 jaren academie kregen we als thema "Landschap". Ik gebruikte foto's van WO 1, zocht de locaties op en fotografeerde de huidige landschappen. Beiden werden samen in één geheel gepresenteerd. De spontane foto genomen op 11 november 1998 toen 80 jaar na de wapenstilstand zal me altijd bijblijven. Een blijvende zoektocht naar foto's die een verhaal kunnen vertellen is mijn uitdaging en drijfveer. Soms is de opname in één oogopslag gemaakt maar vaak is het wachten of terug keren om de juiste "shoot" te nemen.

Eind 2010 kwam het idee om foto's te nemen die verwijzen naar "de Grote Oorlog". Om stil te staan bij wat nu nog doet herinneren aan deze periode. In het begin uitsluitend in zwart wit maar in de loop der jaren ook vaak in kleur. Sommige beelden kunnen enkel in kleur de juiste sfeer of bedoelde stemming uitdrukken.

Als lid van de WFA ( Western Front Association) leerde ik oa. Philippe Delameilleure kennen. In 2013 besloten we samen om het herdenkingsproject Fotoshoot WO1oo uit te werken( 2014-2018 ).



Ons boek 'Het is een beetje stiller nu en ik hoop wat te kunnen slapen' uitgegeven door het Davidsfonds dat verscheen op 2 mei 2015 was voor ons een mooie bekroning. De titel van het fotoboek zijn de laatste woorden die de 22 jarige Luitenant Alexis Helmer in zijn dagboek schreef op de vooravond van zijn dood. Alexis Helmer werd op slag gedood na de inslag van een zware granaat op 2 mei 1915 in Boezinge. De volgende dag schreef John McCrae het beroemde 'In Flanders Fields' terwijl hij naar het graf van Helmer staarde.

Dat brengt ons terug bij de herinnering levend houden 'We caught the torch and hold it high'. Deze versregel is een verwijzing naar het gedicht van Moina Michael. Na het lezen van John McCrae's gedicht 'In Flanders Fields' legde zij een persoonlijke belofte af om 'het geloof te behouden'. Moina schreef het gedicht 'We shall keep the faith ' reeds in november 1918. Vanaf die dag beloofde ze om een rode klaproos van Flanders Fields te dragen als een teken van herdenking. Later zal de poppy uitgroeien als het embleem van de herinnering aan allen die zijn gestorven in de wereldoorlogen.



In november 2018 verzorgden we een dubbeltentoonstelling in de bibliotheek in Wevelgem met de benaming 'We caught the torch and hold it high'. Het thema was herdenken WO1oo ( 2014-2018 ).Met een selectie foto's voornamelijk genomen tijdens de herdenkingsperiode van de laatste 4 jaren. Hoe ervaarden de vele verschillende nationaliteiten die deelnamen aan de Grote Oorlog de verjaardag die we liever niet hadden moeten vieren?. De bodemvondsten van Philippe zorgden ervoor dat de Wereldoorlog haast tastbaar aanwezig was. Nu de 4 jarige herdenkingsperiode voorbij is, was dat een mooie afsluiter voor FotoshootWO1oo.

Ook na de 100 jarige herdenkingen blijft het mijn ambitie om rond dit thema door te gaan met fotograferen. = > Photography to remember WWOne.



Nick
Philippe Delameilleure
Philippe Delameilleure
" Al van zover ik me kan herinneren ben ik geboeid door geschiedenis, op school was dat dan ook mijn lievelingsvak! Hoewel ik een brede interesse heb in ons verleden, is de Eerste Wereldoorlog toch een periode die mij persoonlijk bijzonder aanspreekt. Als kind hoorde ik vaak het verhaal van mijn overgrootvader Georges die vermist was in “14-18”! Men wist dat hij gesneuveld was, maar zijn graf werd nooit terug gevonden! Ondertussen was ik zelf gaan zoeken, en nee, ik heb hem ook niet gevonden. Maar via zijn militaire dossier ben ik toch meer te weten gekomen.

Hij was soldaat bij de Jagers te Voet en zijn eenheid streed in oktober en november 1914 in de IJzervallei. Op 10 november 1914 streed hij met zijn eenheid, aan de zijde van o.a. de Franse Marine fuseliers, in de hel van Diksmuide. Op de dag dat Diksmuide in Duitse handen viel eindigde ook het levensverhaal van Georges Valcke uit Menen. Hij sneuvelde op 10 november 1914 en werd vermoedelijk door de Duitsers ergens in de regio van Diksmuide begraven. Werd zijn graf vernietigd of ligt hij als onbekende begraven op de Belgische begraafplaats van Keiem? Iedere keer wanneer ik door Diksmuide rij, stel ik me diezelfde pertinente en onoplosbare vraag “Waar zou hij liggen?”

Via dit gezamenlijk project met Nick wil ik hem, maar ook alle andere vermisten, eren en herinneren.
Philippe